Martin heeft me duidelijk uitgelegd wat de bedoeling van de behandeling was en wat er precies ging gebeuren. Ik geef toe dat ik er in het begin wat sceptisch tegenover stond, als je al zolang niet het water in durft, hoe zou zo’n ene behandeling er dan voor kunnen zorgen dat je het wel durft. Maar ik sta altijd overal voor open en ben er volledig in mee gegaan.

De behandeling kun je vergelijken met een EMDR behandeling, maar EFT werkt veel sneller. Martin zegt zinnen die je na moet zeggen en ondertussen klopt hij met zijn vingers op bepaalde plekken op je gezicht, je zij en je arm. Dit doet uiteraard geen pijn. Na een aantal minuten ga je bij jezelf na, als je denkt aan je angst, wat voor cijfer je eraan zou geven. Daarna ga je weer terug in de emotie en herhaal je de woorden die Martin zegt, waarna het kloppen weer doorgaat.

Als volwassene kun je veel beter inschatten wat wel en niet veilig is na het zien van zo’n film, als kind lukt je dat niet omdat het levensecht lijkt en je gelooft wat zo’n film je laat zien. Als je als kind de link legt met natuurwater en haaien, voelt dat water ontzettend onveilig, wat betekent dat je lichaam je een signaal geeft; dit is niet veilig, wegwezen! Haaien zitten in alle zeeën, vlak bij de kust en hun enige doel is jouw opeten. Dat maakt dat er een paniekaanval komt, je lichaam waarschuwt je; dit is niet veilig. Als deze gedachten nooit uitgedaagd zijn, zijn ze lichamelijk als “waar” ingebouwd, ondanks dat je geestelijk weet dat haaien geen menseneters zijn. Het eerste wat tijdens de behandeling voor mij ontzettend verhelderend was, was dat ik na 29 jaar eindelijk mijn lichamelijke reactie kon begrijpen. Het was een eyeopener na al die jaren toen Martin me dat uitlegde.

Martin heeft mij vaak laten herhalen dat ik veilig ben, dat het maar een film was, plaatjes aan elkaar geplakt voor entertainment van volwassenen, niet voor kleine kinderen. Pixels in een plaatje die de vorm van een haai maken.

We zijn gaan oefenen met de telefoon erbij. Plaatjes van haaien opzoeken. Ik heb sinds al die tijd ook nooit een plaatje van een haai durven bekijken, laat staan aanraken. Hele gidsen zijn er weggegaan omdat er een plaatje van een haai in stond en ik niet het risico wilde lopen de gids open te slaan en de haai te zien. We zijn begonnen met de haai uit de film Nemo. Een tekenfilmhaai, ook deze was eng. Na meerdere malen herhaling van Martin’s woorden dat het een plaatje was, dat ik veilig was, durfde ik uiteindelijk de telefoon aan te nemen en het plaatje aan te raken.

Aansluitend zijn we verder gegaan met een filmpje van een haai, maar dit was nog te vroeg en gaf een paniekreactie, waarbij emoties loskwamen. We hebben ons dus eerst nog gericht op een plaatje van een haai.

Waar Martin ook aandacht aan schonk was mij serieus nemen in mijn angsten. Veel mensen lachen je uit als je zegt dat je het water niet in durft omdat je bang bent voor haaien. De eerste reactie is dan altijd, maar hier zitten toch geen haaien? En de volgende reactie is meestal dat je uitgelachen wordt. Het is iets geworden waar ik me voor schaam omdat de reacties kleinerend zijn die ik krijg. Martin was bloedserieus, gaf in zijn zinnen die ik herhaalde aan dat het serieus genomen moest worden, dat ik serieus genomen mag worden hierin en dat de angst voor mij reëel is. Dat mensen er geen grapjes over moeten en mogen maken. Wat een rust kwam er in me op, een gevoel van: JA, het mag er zijn, maar nu ga ik er wat aan doen.

Nadat ik wonderbaarlijk zover was dat ik het plaatje van de echte haai aan durfde te raken, gingen we verder met het filmpje en de soundtrack van Jaws.

Er gingen emoties door me heen, lachen, huilen, het ligt allemaal zo dicht bij elkaar. Tintels in mijn lichaam door het kloppen, energiestromen. Het is een heel aparte gewaarwording.

Ik heb uiteindelijk lang naar een plaatje gekeken en gezien dat een haai niet zo heel eng is. Ook de soundtrack heb ik uiteindelijk kunnen luisteren zonder kippenvel.

Ook heb ik Jaws gekeken, met geluid. De scene waar ik het meest last van had, heb ik de eerste keer kloppend bekeken omdat er toch nog paniek omhoog kwam. Daarna heb ik hem nog een keer bekeken samen met mijn vriend waarbij mijn vriend de woorden zei: het is een film, het is een plastic haai, het zijn plaatjes achter elkaar die een film maken, kijk hoe de haai elektronisch heen en weer beweegt, niet natuurlijk. En ik herhaalde de woorden en klopte met mijn vingers. De tweede keer kijken ging goed!

Het toppunt van mijn positieve ervaringen was dat ik dit jaar voor het eerst, na 29 jaar, de zee in Turkije weer in ben geweest met mijn vriend en mijn kinderen. Ik klop met mijn vingers op de drukplekken en bleef de woorden van Martin herhalen, ik ben veilig, er zijn geen haaien om uit mij op te eten, de zee is veilig en achter een golf komt een nieuwe golf water, geen haai.