Meerdere jeugdtrauma’s

Meerdere jeugdtraumas 1In mijn leven heb ik meerdere traumatische situaties meegemaakt. Ik heb een collega van een steiger dood zien neervallen, een andere collega zien verpletteren onder een 3000 kg zware cementsilo, maar het ergste vond ik nog het verdriet en het gevoel gefaald te hebben, toen ik een 11-jarig jongetje niet heb kunnen reanimeren en die in mijn armen is overleden. Er zijn nog een paar emotionele trauma’s waar ik last van heb, maar die ik hier niet in detail wil bespreken. Daarnaast heb ik last van pijn tussen mijn nek en rechterschouder, als gevolg van een slijmbeursontsteking en heb ik een rookverslaving. En als laatste heb ik ook nog hoogtevrees, wat niet echt handig is in de Bouw.Martin nodigde ook mijn vrouw uit om bij de eerste behandeling aanwezig te zijn. Hij vertelde over het zelfhelend vermogen dat iedereen in zich heeft, ook op emotioneel gebied, en dat hij bij mij wilde activeren. Ik heb nu 1 behandeling gehad van ongeveer twee uur en ik ben heel verbaasd wat er in die korte tijd allemaal is gebeurd.

In 2001, toen ik ergens op de bouw werkte, waren daar in de buurt kinderen aan het voetballen. Opeens kwam een meisje naar ons toe en zei dat haar broertje flauw was gevallen en ze vroeg om hulp. Samen met een collega rende ik naar het jongetje en toen we bij hem kwamen had hij al grijsblauwe lipjes. We zijn begonnen met reanimatie en hij kreeg weer een pols terug en begon weer te ademen. De ambulance was toen al onderweg. Omdat het koud was heb ik mijn jas uitgedaan en om het jongetje heen geslagen en hem op mijn schoot genomen. Toen de ambulance kwam blies hij in mijn armen zijn laatste adem uit. Dat besefte ik pas later. De ambulancebroeders hebben ook nog geprobeerd het jongetje te reanimeren, maar dat lukte niet. Ik heb zelf nog geholpen met het vasthouden van de infuuszakken, maar daarna is het beeld voor mij wazig. Ik weet nog dat ik met 170 km/h terug naar huis ben gereden, daar waar 50 km/h was toegestaan. Toen ik tijdens de behandeling aan deze situatie terug dacht, voelde ik weer verdriet en een gevoel van falen, zoals ik dat had op het moment dat ik besefte dat het ambulancepersoneel niet in staat was om dit jongetje nog te reanimeren. Ik voelde me toen helemaal afwezig en had een verloren gevoel. “Ik kan zoveel, waarom heb ik hem niet kunnen helpen?” Het verdriet dat ik voelde aan het begin van de behandeling, zat op niveau 6-7, maar na een paar minuten al was dat gevoel helemaal weg! Ik was heel verbaasd dat ik geen scherp beeld meer kon oproepen van het dode jongetje op mijn schoot en kreeg voor het eerst geen weemoedig gevoel meer, als ik daaraan terugdacht. Ik had ook geen gevoel meer gefaald te hebben. In plaats daarvan vond ik het heel sneu wat er gebeurd was en voelde me bijna schuldig dat ik geen verdriet meer had.

Daarna heeft Martin mij ook nog geholpen van mijn boosheid af te komen rond 2 andere traumatische ervaringen, maar op de bijzonderheden wil ik hier verder niet ingaan. Vervolgens is het ook nog gelukt om van de pijn verlost te worden door die slijmbeursontsteking. Aan het eind hebben we ook nog gewerkt aan mijn behoefte om te roken. Toen we klaar waren, hoefde ik op dat moment echt geen sigaret meer. Martin heeft me geleerd hoe ik op mezelf kan gaan kloppen als ik de behoefte om te roken weer voel opkomen.

Martin, bedankt voor de hulp die je mij, alleen al in deze eerste behandeling, hebt gegeven.

Vervolgbehandeling, 1 week later
meerdere jeugdtraumas 2Vijftien jaar geleden, moest ik met een collega, met behulp van een hoogwerker, een asbestplaat bevestigen op een hoogte van 18 m.Eigenlijk waren we in het bakje 20kg te zwaar voor dat apparaat. Het regende en waaide en de hoogwerker raakte uit balans en ging automatisch in de veiligheidsstand. Hij kon alleen nog van benedenuit bediend worden, maar we waren maar met z’n tweeën op deze klus. Een zoemer ging onderbroken piepen, maar na een tijdje werd het een constant gepiep. Toen hadden we echt het gevoel dat het mis was. We hebben de asbestplaat laten vallen, maar dat hielp niets. We stonden doodsangsten uit, terwijl wij in dat bakje heen en weer en op en neer zwiepten. Daar hebben we drieënhalf uur in vastgezeten, tot er een collega kwam, die ons gemist had. Die angst kon ik nu nog steeds voelen op niveau 7-8, maar was na een kwartier behandeling helemaal weg.Tijdens deze sessie hebben we ook aan mijn hoogtevrees gewerkt. Ik durf nu 2x zo hoog al voor die tijd, maar we zijn er nog niet.

Gerrit Mensinga, Neede

Dit bericht is geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *